Sarraf için “normal” uzun yıllar boyunca sorgulanmadan kabul edilen bir alanı ifade ediyordu. Günlük alım–satım refleksleri, sözlü anlaşmalar, tanıdık müşterilerle yürüyen işler, rutin kontroller… Bunlar ne doğru ne…
Altın mesleğinde değişim genellikle mevzuat, fiyatlar ya da sistemler üzerinden konuşulur. Oysa bu değişimlerin gerçek etkisi raporlarda değil, tezgâhın başında hissedilir. Çünkü tezgâh, mesleğin teorisinin değil; pratiğinin, reflekslerinin…
Kuyumculukta günlük iş akışı uzun yıllar boyunca belirli bir ritimle ilerledi. Sabah fiyat açılır, vitrin düzenlenir, alım–satım yapılır, gün kapanırdı. Bu düzen hâlâ dışarıdan bakıldığında benzer görünebilir. Ancak…
Evet. Altınla çalışılan bir meslekte küçük ayrıntılar, beklenenden çok daha büyük sonuçlar doğurur. Bunun nedeni altının pahalı olması değil; hata toleransının düşük, izinin kalıcı ve güven boyutunun yüksek…
Kuyumculukta hız, çoğu zaman ustalıkla karıştırılır. Piyasa akışı hızlandıkça “çabuk davranan kazanır” algısı güçlenir. Oysa hız tek başına avantaj değildir. Kontrolsüz hız, özellikle altın gibi hata toleransı düşük…
Sarraf çoğu zaman riski büyük işlemlerde, olağan dışı taleplerde ya da “şüpheli” görünen durumlarda arar. Oysa pratikte en ciddi riskler; dikkat çekmeyen, alışıldık ve “sorunsuz” görünen anlarda birikir.…